Anneke Brink

‘In Ebbingehof gaan mooie dingen ontstaan’

Anneke is ook een van de drijvende krachten achter Ebbingehof. Ze woont nu in een ruim appartement in een woontoren, maar mist saamhorigheid in het gebouw.

‘Laatst kwam ik een vrouw tegen in de lift,’ vertelt Anneke. ‘Ik had haar nog nooit gezien. De vrouw vertelde mij dat ze er al zes jaar woonde. Treurig, dacht ik toen. Ik ook.’

Dat zette Anneke aan het denken: ‘Je raakt geleidelijk in een sociaal isolement, zonder dat je er erg in hebt. Gewoon, doordat je ouder wordt. Je wereld wordt kleiner, je energie vermindert en voor je het weet, verlies je belangrijke sociale contacten.’

Anneke wil meer samen zijn, meer ondernemen: ‘Een gezamenlijke tuin waarin je elkaar ontmoet en gemeenschappelijke ruimtes waar je van alles kunt organiseren, spreken me enorm aan. Ik ben van een generatie die altijd de handen uit de mouwen steekt’ Anneke is niet van plan daarmee te stoppen, enkel omdat ze wat ouder wordt: ‘Als je een groep gelijkgestemde mensen bij elkaar brengt en een plek geeft, ben ik ervan overtuigd dat er mooie dingen ontstaan.’